Showing posts with label FROM MY HEART.... Show all posts
Showing posts with label FROM MY HEART.... Show all posts

Saturday, June 22, 2013

യാത്രാമൊഴി...

അറിയാതെ പോലും മിഴികള്‍ നിറയരുതൊരു നാളും
അടര്‍ന്നു പോകുന്നതിനു മുന്നെയാ കണ്ണുകളിലെയശ്രുകണം 
കൈവിരല്‍ത്തുമ്പിനാല്‍ പതിയെ തുടച്ചു നീക്കിടേണം 
വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരിക്കുള്ളിലെ വിരഹ വേദനയറിയേണം
ആര്‍ദ്രമാമനസ്സ് കൂടെയുണ്ടെന്നോതണം, കവിളിലുമ്മ നല്കേണം
നല്‍കി,നല്‍കാതെനേടിയതെല്ലാം നാളെയോര്‍മ്മകളില്‍ സൂക്ഷിക്കേണം..

നന്മകള്‍ നിറഞ്ഞ മനസ്സിന് നന്മ നേര്‍ന്നുകൊണ്ട് ശുഭരാത്രി...

Tuesday, June 11, 2013

To you, From My Heart....

After a while when I am thinking from your part…..
I can understand what you thought and what you meant…..

If I felt I am wrong, I really want to say you sorry...
Even I know that single word cannot cure the pain you suffer...

From that point of time, when I feel I am wrong,
I’m also suffering the pain, more than I given to you...

I have no more words to you, my dear....
As I broke a promise I made to me
I can’t keep the promises I made to you

I don't want to be an obstacle in your life flow…
But always I do the same!

Dear, you are in my thoughts forever....
As I value your friendship much more than any other...

Dear,
I want you be Happy always...
I want to see Your Smile...
I want to hear You Are Fine...
I want You to live with a Peaceful Mind...

So dear, I just want to say a simple bye…
It doesn’t mean a bye forever…
If you wish we can see, talk, and share rarely…
I won’t leave to hurt you…..
With the full of love and friendship I have with you…
I need to do this…
Coz I am afraid I will be hurt you in future also…


See it’s raining here…
Can you hear what the rain is singing…?
If so sing with the rain….
Each and every drop of rain will give peace…

See here is heavy wind too…
Can you feel the blow…..?
If it touches you,
Please know it comes to remove your tears…

So dear, never be silent… never cry inside…

Thursday, April 18, 2013

A story to learn something......


Dear Friends,

Before I am going I want to post a story for you, a story sent by my dear friend Nandu. Nandu, a good companion for me, in my happy, in my sorrow he is here near to me to share, to console. If you have enough time you can read, I hope it's worthy...... Then can we start...?

Sure let's start..

****************************************************************
Story of Appreciation

One young academically excellent person went to apply for a managerial position in a big company. He passed the first interview; the director did the last interview, made the last decision. The director discovered from the CV that the youth's academic achievements were excellent all the way, from the secondary school until the postgraduate research, never had a year when he did not score good grades. 
The director asked, "Did you obtain any scholarships in school ?" the youth answered "None." 
The director asked, “Was it your father who paid for your school fees?"
The youth answered, "My father passed away when I was one year old, it was my mother who paid for my school fees."
The director asked, "Where did your mother work?"
The youth answered, "My mother worked as clothes cleaner."
The director requested the youth to show his hands. The youth showed a pair of hands that were smooth and perfect. 
The director asked, “Have you ever helped your mother wash the clothes before?”
The youth answered, "Never, my mother always wanted me to study and read more books. Furthermore, my mother can wash clothes faster than me."
The director said, "I have a request. When you go back today, go and clean your mother's hands, and then see me tomorrow morning."
The youth felt that his chance of landing the job was high. When he went back, he happily requested his mother to let him clean her hands. His mother felt strange, happy but with mixed feelings, she showed her hands to the kid.
The youth cleaned his mother's hands slowly.
His tear fell as he did that.
It was the first time he noticed that his mother's hands were so wrinkled, and there were so many bruises in her hands. Some bruises were so painful that his mother shivered when they were cleaned with water.
This was the first time the youth realized that it was this pair of hands that washed the clothes everyday to enable him to pay the school fee. The bruises in the mother's hands were the price that the mother had to pay for his graduation, academic excellence and his future.
After finishing the cleaning of his mother hands, the youth quietly washed all the remaining clothes for his mother.
That night, mother and son talked for a very long time.
Next morning, the youth went to the director's office.
The Director noticed the tears in the youth's eyes, asked: "Can you tell me what have you done and learned yesterday in your house?"
The youth answered, "I cleaned my mother's hand, and also finished cleaning all the remaining clothes."
The Director asked, "Please tell me your feelings."
The youth said,
  • I know now what appreciation is. Without my mother, there would not be the successful me today.
  • By working together and helping my mother, only I now realize how difficult and tough it is to get something done.
  • I have come to appreciate the importance and value of family relationship.

The director said, "This is what I am looking for to be my manager."
I want to recruit a person who can appreciate the help of others, a person who knows the sufferings of others to get things done, and a person who would not put money as his only goal in life. You are hired.
Later on, this young person worked very hard, and received the respect of his subordinates. Every employee worked diligently and as a team. The company's performance improved tremendously.

Lessons to be learnt:

A child, who has been protected and habitually given whatever he wanted, would develop "entitlement mentality" and would always put him first. He would be ignorant of his parent's efforts. When he starts work, he assumes that every person must listen to him, and when he becomes a manager, he would never know the sufferings of his employees and would always blame others. For this kind of people, who may be good academically, may be successful for a while, but eventually would not feel sense of achievement. He will grumble and be full of hatred and fight for more. If we are this kind of protective parents, are we really showing love or are we destroying the kid instead?

You can let your kid live in a big house, eat a good meal, learn piano, watch a big screen TV. But when you are cutting grass, please let them experience it. After a meal, let them wash their plates and bowls together with their brothers and sisters. It is not because you do not have money to hire a maid, but it is because you want to love them in a right way. You want them to understand, no matter how rich their parents are, one day their hair will grow gray, same as the mother of that young person. The most important thing is your kid learns how to appreciate the effort and experience the difficulty and learns the ability to work with others to get things done.


Thanks & Keep Sharing!
Harry.

****************************************************************

Dears hope all of you are read it well...., isn't it? Let me know what do you feel....?

Sunday, March 10, 2013

ഒരേട്‌, ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും...


ഇന്നലെ മഴയായിരുന്നു...
ആര്‍ത്തലച്ചു കൊണ്ട് ഒരല്പനേരം... 
മുറ്റത്ത് കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് വീണ്ടും മഴത്തുള്ളികള്‍ പതിക്കുമ്പോള്‍ 
ഒരു വൃത്തം തീര്‍ത്ത്‌ കൊണ്ട് അവ ഓരോന്നും പരസ്പരം ഒന്ന് ചേരുന്നത് കണ്ടു കൊണ്ടൊരല്പനേരം.. 
വേനല്‍ ചൂടിനിടയ്ക്ക് ശരീരത്തിനെ, മനസ്സിനെ തണുപ്പിക്കാന്‍ ഒരു മഴ... 
മനസ്സ് തണുക്കുമ്പോള്‍ കഴിഞ്ഞു പോയ കാലങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അറിയാതെ തെളിഞ്ഞു വരും.. 
ഇന്നും അത് പോലെ..  
വ്യക്തതയില്ലാതെ, പരസ്പരബന്ധങ്ങളില്ലാതെ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍..
മഴ കാണുമ്പോള്‍ ആദ്യം ഓര്‍മ്മ വരിക ബാല്യമാണ്...
വല്ലപ്പോഴും കാണുന്ന വയലും തോടുകളും കുളങ്ങളും കനാലുമുള്ള... 
കൂടെ കൂടാന്‍ ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്ന... 
സ്നേഹത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം പങ്കു വയ്ക്കുന്ന.. 
ഒരല്പം വികൃതിയും അതിനു പിന്നാലെത്തുന്ന ശിക്ഷയ്ക്കും കാത്തിരുന്ന... 
കപടതയോ, മുഖംമൂടികളോ ഇല്ലാത്ത.... നിഷ്കളങ്കമായ ബാല്യം.. 
ഇന്നും ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നഷ്ടമാണോ, നേട്ടമാണോ എന്നറിയാത്ത.. 
നഷ്ടമല്ലെന്നു പറയാവുന്ന.... എന്നാല്‍ 
ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കാന്‍ ഒത്തിരിയൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു നരച്ച ബാല്യം.. 
എങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു ചിലതൊക്കെ.. 
ഏറെ വിലപിടിച്ചത്.. മറ്റേതു ഇല്ലായ്മകളെയും ഇല്ലാതാക്കുന്ന ചിലത്... 
അറിയാതെ എത്തിയ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങള്‍... , 
നിധിയായ്‌ കിട്ടിയ സൗഹൃദങ്ങള്‍..... 
പുണ്യമായ് നേടിയ ശിഷ്യത്വം..

ജീവിതത്തില്‍ വിരുന്നുകാരായ് എത്തുന്ന അച്ഛനമ്മമാര്‍,.......
എത്തുമ്പോള്‍ അതുവരെ കരുതിവച്ചിരുന്ന സ്നേഹം മുഴുവന്‍ പകര്‍ന്നു തന്നുകൊണ്ട്... 
ഒരായിരം ജന്മത്തിന്റെ പുണ്യമായി എനിക്ക് (ഞങ്ങള്‍ക്ക്)   സ്വന്തമായ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും...
അടുപ്പങ്ങളില്‍ അകലങ്ങളില്‍ എന്നും സ്നേഹമായ്, സാന്ത്വനമായ് മാറുന്ന അമ്മ, 
നാളെകള്‍ എങ്ങനെയെന്നു പറഞ്ഞു തരുന്ന അച്ഛന്‍,...... 
ഓമനിക്കാന്‍ അവരുടെ കൈകളില്‍ എന്റെ കുഞ്ഞനുജത്തി...
ഒരു ദിവസത്തെ സന്തോഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം.... 
അനുജനെ നന്നായി നോക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട്,.... 
വീണ്ടും തനിച്ചാക്കി പോകുമ്പോള്‍,...
പടിവാതിലില്‍, വരാന്തയില്‍, ഒടുവില്‍ മുറ്റത്തോളമെത്തി കണ്ണില്‍ നിന്ന് മറയുന്നത് വരെ കൈവീശിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട്.. 
അനുജന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പിന്നെയും ഒരുപാട് അമ്മമാരുടെ അടുത്തേക്ക്...

സ്നേഹത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം നല്‍കിയ അമ്മമാര്‍.. 
ഇന്നും ആ സ്നേഹത്തിനു, വാത്സല്യത്തിന്. കരുതലിന്, ലാളനയ്ക്ക് പകരമായ് ഒന്നും നല്കാനില്ലാതെ, 
പകരമായ് നല്കുന്നതെന്തും ഒന്നുമാകില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍, പകരമായ് ഒന്നും ആഗ്രഹിച്ചായിരുന്നില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട്...

ആദ്യമായെത്തിയ വിദ്യാലയം.. സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായ് രണ്ടു അധ്യാപികമാര്‍...... ഇന്നും ഓര്‍മ്മയില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാതെ.. സ്വന്തം മക്കളെ പോലെ എല്ലാ കുട്ടികളെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിച്ച രണ്ടു പേര്‍...... എല്ലാവരും അവരെ വിളിച്ചത് വനജാമ്മ, രമാമ്മ എന്നായിരുന്നു... എല്ലാവര്ക്കും അവരും അമ്മമാര്‍ തന്നെയായിരുന്നു... ഇന്നും കാണുമ്പോള്‍ അമ്മേ എന്നല്ലാതെ വേറൊന്നും വിളിക്കാന്‍ കഴിയില്ല... എത്രയോ കുട്ടികള്‍ അവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ കടന്നു പോയിട്ടും ഇന്നും ഒരാളുടെ പേര് പോലും മറക്കാതെ അവര്‍ ഓര്‍മ്മിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു!! അത്രമേല്‍ ആത്മാര്‍ഥമായി ഞങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച ആ അമ്മമാര്‍ക്കും പകരമായ് നല്‍കാന്‍ ഇന്നും ഒന്നുമില്ല.. അവര്‍ പഠിപ്പിച്ചു തന്നത്, പറഞ്ഞു തന്നത് ജീവിതത്തില്‍ അനുസരിക്കുക എന്നല്ലാതെ, എന്ത് നല്കിയാലാണ് മതിയാവുക.... മറ്റൊന്നും അവരും കാംക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.. 

രണ്ടാമതെത്തിയ വിദ്യാലയം, ഒരുപാട് വലിയ, ഒരുപാട് കുട്ടികളുള്ള സരസ്വതീക്ഷേത്രം.. എന്നും രാവിലെ പോകുന്നത് വത്സല ടീച്ചറും അവരുടെ മക്കളോടുമൊപ്പം.. മക്കള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അന്നും ഇന്നും എന്റെ ചേച്ചീം അനുജനും. പേര് പോലെ തന്നെ വാത്സല്യത്തിന്റെ ആള്‍രൂപമായിരുന്നു ടീച്ചര്‍... ഒരിക്കല്‍ കളിക്കുന്നതിനിടെ വീണു മുറിവ്പറ്റി.. ചേച്ചീനേം കുട്ടനേം മറ്റൊരു ടീച്ചറുടെ കൂടെ പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ടു രണ്ടു ദിവസം ആശുപത്രിയില്‍ എനിക്ക് കൂട്ടിരുന്ന അവരെ അമ്മയായല്ലാതെ മറ്റെങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാന്‍...

പിന്നീടെത്തിയതു കളികളെക്കാളുപരി പഠനത്തിനു ഗൌരവം കൊടുത്തിരുന്ന സ്കൂളില്‍.. അവിടെ ഒരു പാട് വിഷയങ്ങള്‍.. ഒരുപാട് അധ്യാപകര്‍.. ഒരുപാട് കുട്ടികള്‍...ആദ്യമായ് തല്ലു വാങ്ങിയത് ഇവിടെ നിന്നായിരുന്നു... എന്നും ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നിട്ടും കണക്ക് പറ്റിച്ചു.. ഹോംവര്‍ക്ക്‌ തന്നത് ചെയ്യാന്‍ മറന്നു പോയി.. പിറ്റേന്ന് ആദ്യത്തെ വിഷയം കണക്ക്.. ചൂരലുമായ് സുരേഷ് മാഷ്‌ ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഓര്‍മ്മവന്നത്.. വന്നപാടെ ചെയ്യാത്തവരോട് എഴുന്നേറ്റു നില്‍ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.. നില്‍ക്കാന്‍ കൂട്ടായി രാകേഷും ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഡയറി എടുത്ത് കൊണ്ട്  രണ്ടാളും ഇവിടെ വാ എന്ന സുരേഷ് മാഷിന്റെ ശബ്ദം ചുവരുകളില്‍ തട്ടി പ്രതിധ്വനിക്കുന്നതു കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.. നീട്ടിപ്പിടിച്ച കയ്യില്‍ രണ്ടു വട്ടം ചൂരല്‍ കൊണ്ടപ്പോള്‍ വേദനിച്ചതിനേക്കാള്‍ പോ ക്ലാസ്സിനു പുറത്ത്, ഇന്നിനി ഇവിടെ ഇരിക്കേണ്ട എന്ന വാക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ തോന്നി... ആദ്യമായാണ്‌ ഹോം വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യാത്തതിന് ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് തന്നെ ഒരാളെ പുറത്താക്കുന്നത്.. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു.. വീട്ടിലേക്ക് പോയാല്‍ എന്താ എന്ന ചോദ്യം വരും, അത് കൂടി വേണ്ട എന്ന് കരുതി ഞങ്ങള്‍ അടുത്തുള്ള പബ്ലിക്‌ ലൈബ്രറിയില്‍ പോയി ഇരുന്നു.. അന്നത്തെ ദിവസമായിരുന്നു ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നീളമേറിയ ദിനം എന്ന് തോന്നുന്നു... ഈ കഥയുടെ ക്ലൈമാക്സ്‌ കഴിഞ്ഞില്ല... വൈകീട്ട് പതിവ് പോലെ വീട്ടിലെത്തി.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കാണാം ഏട്ടന്‍ വന്നു ചോദിക്കുന്നു എന്തൊക്കെയാണ് ഇന്ന് സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ന്നു.. പതിവില്ലാത്ത ചോദ്യത്തിന്, പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല.. ഇന്നെന്തോക്കെ പഠിപ്പിച്ചു എന്നായി അടുത്ത ചോദ്യം... എന്തൊക്കെയോ കുറെ പഠിപ്പിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിന്റെ ഡയറി എടുത്തേ എന്ന് പറഞ്ഞു.. പതുക്കെ ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. സ്കൂള്‍ ഡയറിയില്‍ മാഷ് വിശദമായി എഴുതീട്ടുണ്ടായിരുന്നു...
എന്നാലും കാണില്ലെന്ന് കരുതി അതും എടുത്തു കൊടുത്തു... ഇത്രയും കോലാഹലം കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ വീട്ടിലെ എല്ലാവരും എത്തിയിരുന്നു.. എന്താ നീയിങ്ങനെ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി സംസാരിക്കുന്നതും എന്ന് ചോദിച്ച് എല്ലാരും ഏട്ടനെ ആയിരുന്നു വഴക്ക പറയുന്നത്.. അപ്പൊ കാണാം ഏട്ടന്‍ പറയുന്നു നിങ്ങള്‍ക്കറിയാമോ ഇവനിന്ന് മുഴുവന്‍ ലൈബ്രറിയില്‍ ആയിരുന്നു, സ്കൂളില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കി എന്ന്.. ഒരു ഞെട്ടലോടെ ആയിരുന്നു കേട്ടത്.. ഇതെങ്ങനെ ഈ ദുഷ്ടന്‍ അറിഞ്ഞു എന്നായിരുന്നു മനസ്സില്‍.. വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ സ്കൂളില്‍ നടന്ന കാര്യം മുഴുവന്‍ അത് പോലെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഞെട്ടി.. പിന്നീടാണ് അറിഞ്ഞതു ഇവര് തമ്മില്‍ നേരത്തെ പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഏട്ടന്‍ മറ്റൊരു സ്കൂളില്‍ ആയിരുന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നത്.. ഏട്ടനെ പണ്ട് കണക്ക് പഠിപ്പിച്ചതും  ഈ സുരേഷ് മാഷ്‌ തന്നെയായിരുന്നു... ഇവര് തമ്മില്‍ മിക്കവാറും വൈകീട്ട് കാണാറുമുണ്ടായിരുന്നു... നേരത്തെ ഇതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പോയാല്‍ മതിയായിരുന്നു... പുറത്താക്കിയതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്തൊക്കെ ചെയ്യുന്നു എന്നറിയാന്‍ മാഷ്‌ തന്നെ ഞങ്ങളറിയാതെ പുറകെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഏട്ടനോടുള്ള മാഷിന്റെ വാത്സല്യം, ആ ഏട്ടനെ പോലെ തന്നെ എന്നെയും കണ്ടപ്പോള്‍, ഈയൊരു തെറ്റ് മാഷിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു, അത്കൊണ്ടാണ് സ്കൂളില്‍ നിന്നേ പുറത്താക്കിയത് എന്ന് ഏട്ടനോട് പറഞ്ഞു... പിന്നീടെപ്പോഴോ ഏട്ടന്‍ തന്നെ പറഞ്ഞതായിരുന്നു ഇത്.. പറയുന്ന അന്ന് വരെ മാഷോട് ഉണ്ടായിരുന്ന നീരസം ചെറിയൊരു കുറ്റബോധമായി ഇന്നും മനസ്സില്‍.. അന്ന് മാഷ്‌ പറഞ്ഞത് ഇന്നും മായാതെ... ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ട സമയത്ത് തന്നെ ചെയ്യണം... അതില്‍ പിന്നെ എല്ലാം കൃത്യമായ് ചെയ്തിരുന്നു.. കള്ളം പറയുവാനും പിന്നെ പേടിയായിരുന്നു.... എന്നാലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ പറയാറുണ്ട്.. അല്ലേ...? 

മഴ പെയ്തു തോരുന്നു.... തീരാതെ, പെയ്തു തോരാതെ ബാല്യത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളും... ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്... മനസ്സിനെ മഥിക്കുന്ന ഗന്ധം... മിന്നിമായുന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഓരോന്നും നല്‍കിയ, ഇന്നും  നല്‍കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ, കരുതലിന്റെ ആഴം ഈ മഴവെള്ളം എത്തിച്ചേരുന്ന കടലിന്റെത് പോലെ... പേരെടുത്തു പറഞ്ഞാല്‍ തീരാത്തത്ര സൗഹൃദങ്ങള്‍, ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഇന്നും നില്ക്കുന്നവ, ഓര്‍മ്മകളില്‍ മറയപ്പെട്ടവ... അന്നത്തെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മനസ്സ് കൊരുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇന്നിന്റെ ചില നോവുകള്‍ ഇപ്പോഴും ബാക്കി... നാളെ ഇന്നും ഒരോര്‍മ്മയാകും... അന്നേക്ക് വേണ്ടി രണ്ടു വരികള്‍ കടം കൊള്ളട്ടെ..... ഓര്‍മ്മിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ നിനക്കെന്തു നല്‍കണം.... ഓര്‍മ്മിക്കണം എന്ന വാക്ക് മാത്രം....

ഇത് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരേട്‌ മാത്രം.. ഒരു മഴയില്‍ കിളിര്‍ത്ത വാക്കുകള്‍....., ഇത്രയും നേരം സഹിച്ചതിന്, ക്ഷമയോടെ വായിച്ചതിനു.. നന്ദി....
നാളെ ഒരു നാളില്‍ അന്യരായ് മാറാതിരിക്കുക... അങ്ങനെയെങ്കില്‍ സ്നേഹം കൊണ്ടെന്നെ നീ ഇന്ന് നോവിക്കാതിരിക്കുക...
വാക്കുകള്‍ക്കപ്പുറം മനസ്സ് കൊണ്ട് നീ സംസാരിക്കുക... എന്റെ മനസ്സിലെന്നും നീയുണ്ട്... 

Tuesday, March 5, 2013

ഒരു താളിലെ ഒരല്പം വാക്കുകള്‍ നിനക്കായ്..

ഒരു നിലാവിന്റെ വെട്ടം മനസ്സില്‍ തെളിയിച്ച നിന്റെ മനസ്സിന് ഒരായിരം നന്ദി ആദ്യമേ പറഞ്ഞോട്ടെ... ഇന്നലത്തെ യാത്രയില്‍ നിന്നെ കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തിരുന്നു.. അല്ലെങ്കിലും എന്നും എന്തും ഓര്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമല്ലേ യാത്രകളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത്... സ്വയം ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനേക്കാള്‍; അധികം തിരക്കില്ലാത്ത ബസ്സില്‍, ട്രെയിനില്‍, ടാക്സി കാറുകളില്‍ യാത്ര ചെയ്യാനിഷ്ടം... മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ സ്വന്തമായ ഓര്‍മ്മകളില്‍, കഴിഞ്ഞുപോയ കാലങ്ങളില്‍ ഒക്കെ വെറുതെ ഒരു പിന്തിരിഞ്ഞു നോട്ടം... ഇടയ്ക്ക് വെറുതെ ചുറ്റും നോക്കി  കാഴ്ചകള്‍ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട്, വീണ്ടും ഓര്‍മ്മകളെ പുല്‍കാന്‍ കണ്ണടച്ച് കൊണ്ട് ഒരു യാത്ര... [ഓര്‍മ്മയുണ്ട് ചങ്ങാതീ നീ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍.. എങ്കിലും ഇന്ന് എഴുതാതെ വയ്യ...]

എന്തായിരുന്നു ഓര്‍ക്കുവാന്‍ മാത്രം നീയെനിക്ക് നല്‍കിയത് എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഒരു പക്ഷേ പറയുവാന്‍ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല... കാരണം നീ നല്കിയതെല്ലാം കണ്ണ് കൊണ്ട് കാണാന്‍ കഴിയാത്തതും, സ്പര്‍ശം കൊണ്ട് അറിയാന്‍ പറ്റാത്തതും ആയിരുന്നു... എങ്കിലും ഉണ്ടെവിടെയോ ഒരോര്‍മ്മ പോലെ... നല്‍കിയ നിനക്ക് പോലും അറിയാതെ എനിക്ക് മാത്രം അറിയാന്‍ പാകത്തില്‍..

ഏറെ പ്രിയമുള്ളതാണ് നീ.... അത് കൊണ്ട് തന്നെ നീ നല്കുന്നതെന്തും, എന്തും എനിക്കേറെ പ്രിയം... സ്നേഹമായാലും, വേദനയായാലും, അവഗണനയായാലും, അധിക്ഷേപമായാലും, പരിഹാസമായാലും.. എന്തും പ്രിയം തന്നെ.. അത് പോലെ തന്നെ നിനക്കും ആവും എന്ന് വെറുതെ വിശ്വസിച്ചോട്ടേ... നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുവാന്‍ മാത്രമേ എനിക്കറിയൂ.. ഓരോ സ്നേഹവും അത്രമേല്‍ പ്രിയമാണ്.. പക്ഷേ എന്നിട്ടും അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും വേദനിപ്പിക്കും.... അത് കൊണ്ടാണ് പലപ്പോഴും നിന്നോട് പറയുന്നത് എന്നെ സ്നേഹിക്കല്ലേന്നു... അതാണ്‌ ഇന്നലെ നിന്നെ ഓര്‍ക്കാനുള്ള കാരണം... ഞാനേറെ നോവിച്ചു അല്ലേ.. ക്ഷമിക്കുക... വാക്കുകളിലെ ഇടര്‍ച്ചയും, മനസ്സിന്റെ തേങ്ങലും അറിയുമ്പോഴും ഒരു തരി പോലും ദേഷ്യം കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ സുഹൃത്തെ നിന്റെ വാക്കുകളില്‍.....!!

എന്റെ തെറ്റുകള്‍ക്ക് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു... വേദനിപ്പിച്ചുവെങ്കില്‍ നിന്നെക്കാള്‍ ഏറെ ഞാന്‍ വേദനിച്ചിരുന്നു എന്നറിക... അരുതെന്ന് പറഞ്ഞത്  മറന്നത് നിനക്ക് വേണ്ടിയെന്നും അറിയുക....

Monday, February 18, 2013

ഒരു വ്യത്യാസത്തിനു വേണ്ടി ഒന്നെഴുതി നോക്കട്ടെ.....

ഒരു പാട് ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഇന്ന് ഒരല്പം മാറ്റി എഴുതാം എന്ന് കരുതി... എങ്കിലും വലിയ പ്രതീക്ഷകളൊന്നും വേണ്ട... കാരണം മനസ്സില്‍ ഒരിക്കലും വിഷയവൈവിധ്യങ്ങള്‍ കടന്നു വരാറില്ല... നോവും നൊമ്പരവും വിരഹവും മാത്രം..... കൂടുതല്‍ മുഖവുര പറഞ്ഞു വലിച്ചു നീട്ടാതെ നമുക്ക് തുടങ്ങാം.. (നമ്മള്‍... ആരെന്നറിയാത്ത.. ഏതെന്നറിയാത്ത നമ്മള്‍...അല്ലെ...?)

ഒരു വട്ടമെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ  - ഒരു ബ്ലോഗ്‌ പിന്തുടരുന്നതില്‍ നിന്നും എങ്ങനെ വിടുതല്‍ നേടാം.... How to remove yourself from following a blog

പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്... അറിയാത്തൊരിഷ്ടത്തിന്റെ പേരില്‍ നമ്മള്‍ പിന്തുടര്‍ന്ന് ഒടുവില്‍ കുറെ കഴിയുമ്പോള്‍ കുരിശായി മാറുന്ന ചിലത്... ഒഴിവാക്കാന്‍ അറിയാത്തതിന്റെ പേരില്‍ നിസ്സഹായരായി നമ്മള്‍, അല്ലെ? എത്ര കഷ്ടം....

രണ്ടു വഴികളുണ്ട് ഒരു ബ്ലോഗ്‌ remove ചെയ്യാന്‍.. എളുപ്പമുള്ള വഴി മാത്രം പറയാം അല്ലെ, അതാ നല്ലത് അത് മതി...

ആദ്യം remove ചെയ്യേണ്ട ബ്ലോഗ്ഗിലേക്ക് പോവുക.. ഒരു ഉദാഹരണത്തിന് വേണ്ടി ഞാനിവിടെ ഉമയുടെ "വീണപൂവ്‌" എന്ന ബ്ലോഗ്ഗിനെ എടുക്കുന്നു.  ഒരു സുഹൃത്തായി സ്നേഹിക്കുന്നതിനാല്‍ അനുവാദം ചോദിക്കുന്നില്ലാട്ടോ......ഉമാ..
അവിടെ ആ ബ്ലോഗ്ഗിന്റെ followers list കാണാം.. (ചിത്രം താഴെ കൊടുക്കുന്നു)
ആ ചിത്രത്തില്‍ Join this site എന്ന ഭാഗം കാണുന്നില്ലേ..?
അവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്ക...


 

അപ്പോള്‍ ഒരു new window open ചെയ്യും... 
 
 
അവിടെ  നിന്നും ഗൂഗിള്‍ ഐഡി ഉപയോഗിച്ച് ലോഗിന്‍ ചെയ്യുക..
 
 
അപ്പോള്‍ നേരത്തെ കണ്ട Followers list നു മുകളിലായ് നമ്മുടെ പ്രൊഫൈല്‍ ഫോട്ടോയും നമുക്ക് വേണ്ട മറ്റ് options ഉം കാണാം..




അവിടെ കാണുന്ന options എന്ന drop down link ഇല്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...


 
 
















അവിടെ site settings എന്ന ഒരു option കൂടി കാണുന്നില്ലേ.. അവിടെയും ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക... [ഒരുപാട് ക്ലിക്ക് ആയോ...? ഇല്ല രണ്ടോ മൂന്നോ മാത്രേ ആയുള്ളൂ :)
സാരമില്ല നല്ലൊരു കാര്യത്തിനല്ലേ...ആണോ...? ആണല്ലേ...:( ]


അപ്പോള്‍ താഴെ കാണുന്ന window open ചെയ്യും..

അവിടെ Stop Following this Site എന്ന option കൂടി കാണാം....

തീരാറായി....!!! അവിടെ കൂടി ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...
അപ്പോള്‍ താഴെ കാണുന്ന confirmation message കൂടി വരും...


 

ഇനി ഒരു ക്ലിക്ക് കൂടി വേണംട്ടോ... അതോടെ കഴിഞ്ഞു....
അവിടെ കാണുന്ന Stop Following എന്ന ബട്ടണില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്താ മതി....



ആ ബട്ടണില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്താല്‍ പിന്തുടരുന്നതില്‍ നിന്നും ഒഴിവാകും... അടുത്ത ചിത്രം ആഡ് ചെയ്യാന്‍ നിര്‍വ്വാഹമില്ല.. ക്ലിക്ക് ചെയ്തു നോക്കിയുമില്ല...
എന്തായാലും remove ചെയ്യേണ്ട ബ്ലോഗ്ഗില്‍ ആണെങ്കില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്‌താല്‍ ഹാവൂ, സമാധാനം തിരിച്ചു കിട്ടി...അല്ലേ....???

ഒരിക്കല്‍ ഈ സമാധാനത്തിനായ് ആരോ ചോദിച്ചു... പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ വേറാരോ... അപ്പോള്‍ എന്തായാലും ഈയൊരു പോസ്റ്റ്‌ അവശ്യമാണെന്ന് തോന്നി.. കുറഞ്ഞത് ഒരാള്‍ക്കെങ്കിലും ഉപകാരപ്പെടും അല്ലെങ്കില്‍ ഒരുപാട് പേര്‍ക്ക്... ഈയൊരു വിഷയം തന്ന നിന്നോട് എനിക്ക് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ നന്ദിയുണ്ട്... നിന്റെ സൗഹൃദത്തിനു എന്റെ സ്നേഹസമ്മാനം...

ഓരോ എഴുത്തും മനസ്സില്‍ നിന്ന് വരുന്നതാണ്.. അതില്‍ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രമാണ് ഉള്ളതെങ്കില്‍, ആ വേദനകളെ നിനക്കിഷ്ടമല്ലെങ്കില്‍, എനിക്ക് നിന്നോട് പറയുവാന്‍ ഒന്നേയുള്ളൂ.. നിന്റെ നല്ലതിന് ആണെങ്കില്‍ എന്നില്‍ നിന്നും അകലണം എന്ന് നിനക്ക് തോന്നുമ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ പൊയ്ക്കോള്ളൂ എന്ന് പറയാന്‍ മാത്രമേ എനിക്കറിയൂ... എന്റെ "ജാഡ" അല്ലെ ചങ്ങാതീ..? ഈ "ജാഡ" ഇല്ലാതെ ഞാനില്ല.... :(

Thursday, February 14, 2013

അന്നൊരുനാള്‍..... ഇന്നും.....



ജീവിതം....!!! അനുസ്യൂതമായ അതിന്റെ പ്രവാഹം തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു... നിമിഷങ്ങളില്‍ നിന്നും മിനുട്ടുകളിലേക്കും, മിനുട്ടുകളില്‍ നിന്നും മണിക്കൂറുകളിലേക്കും, മണിക്കൂറുകളില്‍ നിന്നും ദിവസങ്ങളിലേക്കും, ദിവസങ്ങളില്‍ നിന്നും ആഴ്ചകളിലേക്കും, മാസങ്ങളിലേക്കും, വര്‍ഷങ്ങളിലേക്കും... ഒടുവില്‍ നിന്നിലേക്കും.... അതെ! നിന്നിലേക്ക്‌ തന്നെ... നിത്യസത്യമായ നിന്നിലേക്ക്‌... അനിവാര്യമായ നിന്നിലേക്ക്‌..... എന്നെ ത്യജിക്കാത്ത, ഒരു പൊടിയോളം പോലും വെറുപ്പ് കാണിക്കാതെ എന്നെ പുണരുന്ന നിന്നിലേക്ക്‌...

ആ ഒഴുക്കിന്റെ ഓളങ്ങളില്‍, ഞാനും നീയും കല്പാന്തകാലത്തോളം നമ്മളാഗ്രഹിച്ച പലതും ഒരു കളിയോടം പോലെ... തുഴയാനാരുമില്ലാതെ... കാറ്റിന്റെ ദിശയ്ക്കനുസരിച്ച് ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു... ഇന്നലെകളെ ത്യജിച്ച്, ഇന്നിനെ പുണര്‍ന്നു, നാളെകളെ ആഗ്രഹിക്കാത്ത നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഇനിയൊരു തുള്ളി മിഴിനീരിന് പോലും സ്ഥാനമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ നാളുകള്‍... അന്നും ഇന്നും ഞാനും നീയും നിലനില്‍ക്കുന്നു.. അകന്നു പോയത് ആ നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം.. പറഞ്ഞതും കേട്ടതും അറിഞ്ഞതുമായ ആ നിമിഷങ്ങള്‍... ഇന്നതെല്ലാം വെറുമൊരോര്‍മ്മ.. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ പുഞ്ചിരി തൂകാനും ഒരല്പം കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ക്കാനും സുഖമുള്ള ഒരു നീറ്റല്‍ നല്‍കുന്ന വെറും ഒരോര്‍മ്മ!

നിന്നെ മറക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു തിരക്കുകളില്‍ നിന്നും തിരക്കുകളിലേക്ക് ജീവിതത്തെ വലിച്ചിട്ടത്... ഒരു നിമിഷം പോലും നിന്റെ ചിന്തകളെ മനസ്സിലേറ്റാതിരിക്കാന്‍ ആയിരുന്നു പലതും ഏറ്റെടുത്തത്.. എന്നിട്ടും ഇന്നലത്തെ യാത്രകളില്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ ഓര്‍ത്തു.. എന്തിനെന്നു അറിയാതെ.. അരുതെന്ന് വിലക്കിയിട്ടും.. ഏറെ സമ്മര്‍ദ്ദം നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളില്‍ മനസ്സറിയാതെ നിന്റെ മുഖം കടന്നു വന്നു.... അരുതെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞവരോടൊക്കെ ഞാനെന്ത്‌ മറുപടി പറയും.. എങ്ങനെ ഞാന്‍ അവരോടൊക്കെ...... പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ പാലിക്കാതെ വരുമ്പോള്‍ എന്നോട് തന്നെ ദേഷ്യം വന്ന നിമിഷങ്ങള്‍.. എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം ഞാന്‍ നിന്നോട് തീര്‍ക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍ നീയെന്നെ വെറുത്തുകൊള്‍ക... വേദനിപ്പിക്കരുത് എന്ന് മനസ്സ് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു വേദനിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യുന്ന എന്നെ സ്നേഹിക്കാന്‍ നീയെന്തിനു വീണ്ടും... വയ്യ ഈ ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍... എന്നെ വെറുക്കാന്‍, വേദനിപ്പിക്കാന്‍ മാത്രമേ എനിക്കറിയൂ.. നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാനാവില്ല.. ആരെയും.. എന്നിട്ടും ചിലപ്പോള്‍... പലപ്പോള്‍.... വേദനിപ്പിക്കുന്നു.... ഇനി നിന്നോടുള്ള വാക്കുകള്‍ ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് പറഞ്ഞതായിരുന്നു.. എന്നിട്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും നീ മാത്രം മനസ്സില്‍, വാക്കുകളില്‍.. അത് കൊണ്ട്.. ഇനിയും പറയുവാന്‍ എനിക്ക് വാക്കുകളില്ല... വാക്കുകളില്‍ നീ മാത്രമാകുമ്പോള്‍, ഞാന്‍ ഞാനല്ലാതാവുന്നു.. എന്റെ ചര്യകള്‍ തെറ്റുമ്പോള്‍ ഞാനെന്ന സത്യം മരിക്കുന്നു....

ഇന്ന് നീയറിയുന്നു എന്ന് അറിയുന്നതില്‍ സന്തോഷമുണ്ട്... അത് കൊണ്ട് തന്നെ സമാധാനവുമുണ്ട്... നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ നീ പഠിച്ചു എന്ന് അറിയുന്നതില്‍.... അകന്നേ മതിയാകൂ എന്ന നിന്റെ തിരിച്ചറിവില്‍ ഞാന്‍ സന്തുഷ്ടനാണ്... എന്തെന്നാല്‍ നഷ്ടങ്ങളെ പ്രണയിക്കാന്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഞാന്‍ പഠിച്ചത്....

ഇന്ന് പ്രണയദിനം... കണ്ണുകള്‍ കഥ പറഞ്ഞ നാളുകള്‍... മനസ്സ് മന്ത്രിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍.. ഓരോ ശ്വാസഗതിക്കും ഒരായിരം അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളെ ഓര്‍ക്കാന്‍... എത്ര അകലെ ആയാലും മനസ്സ് കൊണ്ട് അടുത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവളെ/നെ ഒന്ന് വിളിക്കാന്‍, ആ സ്വരമൊന്നു കേള്‍ക്കാന്‍, ഒരു വാക്ക് പറയാന്‍... എന്നും കൂടെയുണ്ട് എന്ന് ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍, ധൈര്യപ്പെടുത്താന്‍... ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര്‍ പോലും പൊഴിക്കാന്‍ നിന്നെ അനുവദിക്കില്ല എന്ന സ്നേഹം നല്‍കാന്‍.. പ്രിയമുള്ളവരേ... നിങ്ങള്‍ക്കേവര്‍ക്കും, നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്കേവര്‍ക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പ്രണയദിനാശംസകള്‍...

പ്രണയം അത് പ്രകൃതിയോടാവാം... പ്രകൃതിയിലെ സുന്ദരമായതും അല്ലാത്തതുമായ മറ്റേതൊരു സൃഷ്ടിയോടുമാവാം.... ചിലര്‍ക്ക് പ്രണയം പൂക്കളോടാവാം.. മറ്റുചിലര്‍ക്ക് മഴയോടാവാം.. നിലാവിനോടാവാം.. നീല വാനിനോടാവാം... ഇളംകാറ്റിനോടാവാം.... പുഴയോടാവാം.. ഋതുക്കളോടാവാം... അങ്ങനെ എന്തിനോടും ആവാം..... അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയിക്കാത്തവര്‍ ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം..
തെറ്റുകള്‍ക്കും ശരികള്‍ക്കും എനിക്ക് നിന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കണം എന്ന് തോന്നി.... ചോദിക്കുന്നു... നല്‍കരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു... നല്‍കാതിരിക്കുക...

എന്നെങ്കിലും അറിയും എന്ന് നീ പറഞ്ഞതും... എന്നെങ്കിലും അറിയും എന്ന് ഞാനറിഞ്ഞതും സത്യമാണ്... അന്നും ഇന്നും ഒരു പോലെ ഞാനറിഞ്ഞ സത്യം.... ഇന്നറിയുന്നു നീയെന്നെ....!! ഞാന്‍ നിന്നെയും..??
ഓര്‍മ്മകളില്‍ നീ ചിരിക്കുക.. അത് കൊണ്ട് എന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളെ നീ മറക്കുക... 

പ്രണയം ഇന്നതോരോര്‍മ്മ മാത്രം... എങ്കിലും ഇന്നും പ്രണയിക്കുന്നു.... അന്ന് നിന്നെ എന്ന പോലെ.... ഇന്ന് മറ്റു പലതിനെയും.... നഷ്ടങ്ങളെ.... കണ്ണുനീരിനെ.... നോവിനെ... നൊമ്പരത്തെ... പൂവിനെ പുലരിയെ, പുഴയെ, സൂര്യനെ.... എല്ലാം പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.. അത് കൊണ്ട് ഈ പ്രണയദിനവും എനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്... ഞാനും പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ....

പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തെ നിന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു പ്രണയം ഇല്ലേ... കള്ളം പറയേണ്ട ഉണ്ട്... ഓരോ നിമിഷവും നീ പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.. നീയറിയാതെ... ആരെയും അറിയിക്കാതെ.... അത് കൊണ്ട് നിനക്കും ഈ പ്രണയദിനം മനോഹരമാകട്ടെ എന്നാശംസിച്ചുകൊണ്ട്....

ഒരുവേള അറിയാതിരുന്നാല്‍ നിനക്കും എനിക്കും ഇടയിലെ അകലം കൂടുമായിരുന്നില്ല.. നീയെനിക്കും ഞാന്‍ നിനക്കും അന്നത്തെ പോലെ ഇന്നും പ്രിയമുള്ളതാകുമായിരുന്നു.... എങ്കിലും അറിഞ്ഞതില്‍, അടുത്തതില്‍, അകന്നതില്‍, പറഞ്ഞതില്‍, പറയാത്തവയില്‍... എല്ലാം സന്തോഷം... നിനക്കായ് നല്‍കുവാന്‍ നന്മകള്‍ മാത്രം... വാക്കുകളില്ല... ഹൃദയത്തിന്റെ നേര് മാത്രം.. സ്വീകരിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും നല്‍കിക്കഴിഞ്ഞു...

ഞാനെന്ന മറവിയില്‍ നീ നിന്റെ മനസ്സിനെ കൊരുക്കുക... എന്നെ മറക്കുക... എന്നെ മാത്രം... നീയായി തന്നെയിരിക്കുക... ഞാനാവാതെയാവുക... നല്ലത് അകലുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് നഷ്ടം... അല്ലെങ്കില്‍ നേട്ടവും... നിന്റെ നേട്ടമാണ് എന്റെ സന്തോഷം...... അത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അകലുന്നു... നീ നേടുന്നു... ഞാന്‍ സന്തോഷിക്കുന്നു.. നീയും സന്തോഷിക്കുക....

ഓരോ ചിരിയിലും ഞാന്‍ നിന്നെ ഓര്‍ത്തുപോകാം പ്രണയമേ... നിന്റെ മാസ്മരികത നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് കാലത്തിനു എന്തൊരൊഴുക്കായിരുന്നെന്നോ... അറിയുവാനാകില്ല വര്‍ഷങ്ങള്‍ മറയുന്നത്.... സുഹൃത്തെ പ്രണയത്തെ പോല്‍ തീവ്രമായ വികാരമില്ല.... (അമ്മയുടെ സ്നേഹം മാറ്റി വച്ചോട്ടെ...) അത് കൊണ്ട് ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രണയിക്കുക... സ്വന്തമെന്നത് പോലെ... അകലങ്ങള്‍ക്കോ പിണക്കങ്ങള്‍ക്കോ അകറ്റാനാവാത്ത വിധം പ്രണയിക്കുക.... പ്രണയത്തെ അതിന്റെ മുഴുവന്‍ വിശുദ്ധിയോടെയും സ്നേഹിക്കുക.... കാപട്യമില്ലാതെ, വഞ്ചനയുടെ മുഖംമൂടികളില്ലാതെ ജീവിതാവസാനം വരെ പ്രണയിക്കുക.... പ്രണയം ത്യാഗമാണ്.. എന്ന് കരുതി പ്രിയമുള്ളവരെ അകാരണമായി ത്യജിക്കാതിരിക്കുക... പ്രണയത്തിനായി ഒരു ദിവസം എന്നത് (പ്രണയത്തിനു മാത്രമല്ല മറ്റു പലതിനും) നല്ലത് എന്ന അഭിപ്രായം ഇല്ലെങ്കിലും എന്നും പ്രണയിക്കുക ആത്മാര്‍ത്ഥമായി (ഓരോ ദിനത്തിന് പിന്നിലും ഓരോ കഥകള്‍, കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന വസ്തുത മറക്കുന്നില്ല..)

പ്രണയം മനസ്സില്‍ കാത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നവര്‍ക്ക് (എത്രയും പെട്ടെന്ന് പറയെട്ടോ..), തുറന്നു പറഞ്ഞവര്‍ക്ക് (ആത്മാര്‍ഥമായി തുടരുക..), സ്വന്തമാക്കിയവര്‍ക്ക് (കൈവിടാതിരിക്കുക...), നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് (ഓര്‍മ്മകളില്‍ ജീവിക്കാതിരിക്കുക...) ഏവര്‍ക്കും ഹൃദ്യമായ പ്രണയദിനാശംസകള്‍....

Monday, December 31, 2012

നവവത്സരാശംസകള്‍...

എന്തെഴുതണം, എങ്ങനെ എഴുതണം എന്നറിയില്ല.. എങ്കിലും എന്തോ ഇന്ന് എഴുതണം എന്ന് തോന്നി... ഡയറിയുടെ താളുകളില്‍ നിന്നും മാറി ഇന്ന് കുറച്ചധികം എഴുതണം... അല്ല ഇനിയെഴുതാന്‍ അവിടെ സ്ഥലം പോരാ.. പുതിയ ഡയറി വാങ്ങിയതുമില്ല!!
ഒരു വര്‍ഷം കൂടി വിട പറയുന്നു... ഡിസംബര്‍, ഓര്‍മ്മകളില്‍ എന്നും ഒരു നോവ്‌ എന്ന് പറഞ്ഞുകൂടാ.. പുതിയൊരു സുഹൃത്തിനെ നമ്മുടെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചേല്പ്പിച്ചു വിടവാങ്ങുന്ന ഒരു സൗഹൃദം പോല്‍...
ഓരോ കൊഴിഞ്ഞു പോക്കിലും നമ്മള്‍ അറിയാതെ വെറുതെ ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം നടത്തും.. ഈ അവസാന വേളയില്‍ അങ്ങനെ പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ പറയുവാന്‍ ഏറെയുണ്ട്.. പറയുവാന്‍ വയ്യാത്തതും...
ഇന്നു ജനുവരി അടുത്തും അകലെയുമായി കിടക്കുന്നു.. ഒന്ന് ഓര്‍മ്മകളെങ്കില്‍ മറ്റൊന്ന് പ്രതീക്ഷയും..കഴിഞ്ഞ ജനുവരിയിലും ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകള്‍, തീരുമാനങ്ങള്‍, ആഗ്രഹങ്ങള്‍ എന്നിവയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. (എന്ന് കരുതി ഇവയെല്ലാം ജനുവരിയില്‍ തന്നെ വേണം എന്നില്ല, ഓരോന്നും അതിന്റേതായ സമയത്ത് നടത്തപ്പെടും, എങ്കിലും ഒരിക്കലും സാധിക്കാത്ത ചില കാര്യങ്ങള്‍, ഒരു പക്ഷെ ജീവിതചര്യയില്‍ നിന്നും മാറ്റേണ്ട ചില ദുശ്ശീലങ്ങള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തേണ്ട നല്ല ശീലങ്ങള്‍ ഇവയെ ഒക്കെ ഒന്ന് ശക്തമായി പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ ഒരു ദിനം..)  അവയില്‍ ഒരുപാട് എണ്ണം സാധിച്ചു, നേടി, നല്‍കി, സ്വന്തമാക്കി, വിട്ടുകൊടുത്തു.. അങ്ങനെ സംഭവബഹുലമായി 2012 കടന്നു പോകാന്‍ ഒരുങ്ങുന്നു.. ഈ വേളയില്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ചിന്തയില്‍ വരുന്ന ഒരല്പം ചിലത് വെറുതെ..
ഈ വര്‍ഷത്തിന്റെ ആദ്യം എന്നില്‍ കൂടുതല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഏതാനും ചില ഓര്‍മ്മകളും.. ആ ഓര്‍മ്മകളെ മറക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും ആയിരുന്നു... ആ ശ്രമം ഇന്നും തുടരുന്നു.. കുറച്ചൊക്കെ മറക്കാന്‍ പഠിച്ചു.. ഇനിയും മറക്കാന്‍ ഉണ്ട്.. എന്തിനു വേണ്ടി വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളെ കൂടെ കൂട്ടുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കാറുണ്ട്, പലരും ചോദിച്ചിട്ടും ഉണ്ട്.. കൃത്യമായ ഉത്തരം എനിക്കറിയില്ല.. പെട്ടെന്ന് മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് മാത്രം അറിയാം.. എന്നാല്‍ മറന്നേ പറ്റൂ എന്നും അറിയാം.. ഈയൊരു വേദന അല്ലെങ്കില്‍ ഓര്‍മ്മ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത് എന്നെ തകര്‍ത്ത് കളയാന്‍ മാത്രം ശക്തിയുള്ളവ അല്ല.. (ആവുമായിരുന്നു; ഞാന്‍ അത് മാത്രം ആലോചിച്ച് ജീവിക്കുകയായിരുന്നെങ്കില്‍... പക്ഷെ അങ്ങനെയല്ല..) ഓര്‍മ്മകള്‍, വേദന എല്ലാം നൈമിഷികം മാത്രം.. ഒരു നിമിഷം മനസ്സ് വല്ലാതെ ആര്‍ദ്രമാകും. അപ്പോള്‍ വെറുതെ ഓരോന്ന് വാരിക്കുറിച്ചിടും. അതില്‍ ഒരു പക്ഷെ വേദനയുടെ സ്വരം ഉണ്ടാകാം.. പക്ഷെ അതാ നിമിഷത്തേക്ക് മാത്രം... അത് കൊണ്ടാവാം മിക്കവാറും  സന്തോഷത്തിന്റെ വരികള്‍ കുറിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പരാജയപ്പെടുന്നത്..
വെറുതെ കുത്തിക്കുറിക്കാന്‍ ഒരു ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങി.. കുറേക്കാലം അതിനെ വെറുതെ നിര്‍ത്തി, വേണോ വേണ്ടയോ, എഴുതിയാല്‍ മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലും വിഷമമാകുമോ എന്നറിയാതെ... ഒടുവില്‍ ഇല്ലെന്നു തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി എഴുതാന്‍ തുടങ്ങി.. ഇവിടെ ഈ ലോകത്തില്‍ ഒരുപാട് പേരെ പരിചയപ്പെട്ടു.. ചിലരോട് കൂട്ടുകൂടി, ചിലര്‍ കൂട്ടുകാരായി.. മറ്റു കുറെ പേരെ വായിച്ചറിഞ്ഞു.. നിശ്ശബ്ദമായി അവരുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടൂ.. ചിലരോട് മറുപടി പറഞ്ഞു, മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് മറുപടി നല്‍കി.. അങ്ങനെ അങ്ങനെ കാലം മുന്നോട്ടു തന്നെ...
ഇവിടെ പരിചയപ്പെട്ട ഏറെ പേരിലും ഒരുപാട് നന്മകള്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.. വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് സാന്ത്വനം നല്‍കിയവര്‍.. മനസ്സ് കൊണ്ട് കൂടെ നിന്നവര്‍.. ചിന്തകളില്‍ എന്നോട് സാദൃശ്യം തോന്നിയവര്‍... അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഓരോ കുറിപ്പും മനോഹരമാക്കിയവര്‍..
അറിയാതെ, അറിയപ്പെടാതെ ആരെയും അറിയിക്കാതെ കുറെ നാള്‍.. പിന്നെപ്പോഴോ അങ്ങനെ തന്നെ തുടരാന്‍ പറ്റാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍ പറഞ്ഞ ചില വാക്കുകള്‍, വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ തെറ്റിക്കേണ്ടി വന്ന നിമിഷങ്ങള്‍.. ഒരുവേള അന്ന് മാത്രം ഒരല്പം വേദന തോന്നി.. കാരണം പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ പാലിക്കാതെ പോയതിലുള്ള വിഷമം.. പിന്നത് പറഞ്ഞു പരിഹരിക്കുന്നത് വരെ സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല...
അല്ലാ ഇതെന്താപ്പോ ഈ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.. ഒരു പുതുവര്‍ഷം ആശംസിക്കാം എന്ന് കരുതി വന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഓര്‍മ്മകളും മറ്റുമായി ബോറടിപ്പിക്കുന്നു അല്ലെ?! എന്തായാലും ബോറടിച്ചു, എങ്കില്‍ ഒരല്പം കൂടി ആവാം..
സ്നേഹത്തിനും സൌഹൃദത്തിനും എന്നും ജീവിതത്തില്‍ പ്രാധാന്യം നല്കാറുണ്ട് നമ്മളെല്ലാവരും.. ഞാനുമതെ.. എന്നിട്ടും പലരെയും നോവിച്ചിട്ടുണ്ട് അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും.. അതിനെല്ലാം മാപ്പ് ചോദിച്ചോട്ടെ ഈ അവസരത്തില്‍.. ചിലപ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും കൂടുതലായി സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിയാല്‍ അവരെ വേദനിപ്പിക്കും.. എന്തിനേക്കാളും വലിയ സാന്ത്വനം സ്നേഹമാണ്.. അത് പോലെ എന്തിനേക്കാളും വലിയ ദുഃഖവും ഈ സ്നേഹം തന്നെയാണ്.. അത് കൊണ്ട് ചിലപ്പോള്‍ വേദനിപ്പിച്ചു എന്ന് വരാം.. വേദനിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടിയല്ല കൂടുതല്‍ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം... ഒരുനാള്‍ നാമെല്ലാവരും പിരിയേണ്ടവരാണ്, അന്ന് കൂടുതല്‍ വേദനിക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഒരല്പം ഞാനിന്നു വേദനിപ്പിച്ചു എന്ന് വരാം (എന്റെ മാത്രം തോന്നലാണ് കേട്ടോ ശരിയാകണം എന്നില്ല.!) നിനക്കന്നു എന്നെ വെറുത്തു കൂടായിരുന്നോ, വേദനിപ്പിച്ചു കൂടായിരുന്നോ, എന്നാല്‍ ഞാനിത്ര നോവില്ലായിരുന്നു എന്ന് കേള്‍ക്കുന്നു പലപ്പോഴും മറക്കേണ്ട ആളില്‍ നിന്നും..
പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ കുറെയേറെ നല്ല സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഉണ്ട് കൂടെ.. ഓരോ സൌഹൃദവും ജീവന്റെ, മനസ്സിന്റെ ഒരു ഭാഗം തന്നെയാണ്.. എന്നില്‍ നിന്ന് പിരിഞ്ഞു പോയാലും പിണങ്ങി പോയാലും എന്നും മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാകും.. മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല.. അത്രയേറെ ഇഷ്ടം.. എന്നും വിടരുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ട് ആ സാമീപ്യത്തില്‍..

അപ്പോള്‍ ഈ വര്‍ഷത്തിന്റെ അവസാന ദിനമായ ഇന്ന് മനസ്സില്‍ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു കൊണ്ട്, സമാധാനം കാംക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, സ്നേഹത്തിന്റെയും സൌഹൃദത്തിന്റെയും ഈ ലോകത്തെ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്തു കൊണ്ട്.. പ്രിയ സ്നേഹിതരെ നിങ്ങള്‍ക്കേവര്‍ക്കും ഹാര്‍ദ്ദവമായി ആശംസിക്കട്ടെ നവവത്സരാശംസകള്‍....
വരാനിരിക്കുന്ന വര്‍ഷം നിങ്ങളേവരുടെയും ജീവിതത്തില്‍ സന്തോഷവും, സമാധാനവും, സ്നേഹവും, ദൈവകൃപയും ഉള്ളതാവട്ടെ എന്ന് ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ട്

സ്നേഹപൂര്‍വ്വം....

Thursday, December 13, 2012

പ്രിയ സുഹൃത്തെ നിനക്കായി...

സ്നേഹം..
ആഗ്രഹിക്കാത്ത മനസ്സുകള്‍ ഉണ്ടോ..
സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും, പങ്കിടാനും പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടാനും ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഹൃദയങ്ങളുണ്ടോ..
നേര്‍ത്തൊരു സൌഹൃദത്തിന്റെ കണ്ണികള്‍ പോലും പൊട്ടിച്ചെറിയാന്‍ വയ്യാതെ..
ഒരുവേള ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും പിരിയാനാവാതെ...
എന്നും എന്നേക്കുമെന്നേക്കും ബന്ധിക്കപ്പെടാന്‍,
സ്വയം ബന്ധനസ്ഥനാവാന്‍ കൊതിക്കുമ്പോഴും
കാരണങ്ങളില്ലാതെ ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ
അകന്നുപോയ നീ ഇന്നും ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഒരു നൊമ്പരമാണ്...
അകലെ മായുമ്പോഴും മനസ്സില്‍ നീയായിരുന്നു..
നിന്നോടോത്തുള്ള നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു..
അറിയാന്‍ നീ വൈകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ഉരുകുകയായിരുന്നു.. മനസ്സ് നീറുകയായിരുന്നു..
അറിയില്ലായിരുന്നു നീ അകലുമെന്ന്... ദൂരെ മറയുമെന്ന്...
കാരണം പോലും പറയാതെ നീ മറഞ്ഞപ്പോള്‍ തെറ്റുകള്‍ ആരുടെ ഭാഗത്തെന്നറിയാതെ വീര്‍പ്പുമുട്ടിയ നിമിഷങ്ങള്‍...


ഇന്നൊരു വിളികൊണ്ട് പോലും ഞാന്‍ നിനക്കന്ന്യനെന്നു നീ..
കാതങ്ങള്‍ക്കകലെ നീ പറയാതെ പോയപ്പോഴും..
മൌനം കൊണ്ടേറെ നോവിച്ചുവെങ്കിലും ഇന്നും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത നിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍...
എന്തിനീ രാവില്‍ എന്റെ ചിന്തകളില്‍ നീ നിറഞ്ഞു.. അറിയില്ല.. മനപൂര്‍വ്വം മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും മറക്കാനാവാതെ..
ചിന്തിക്കരുതെന്നു മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിട്ടും ചിന്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവാതെ...

സൌഹൃദത്തിനും സ്നേഹത്തിനും പരിധികള്‍ വയ്ക്കാന്‍ നീയെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.. നിനക്ക് നന്ദി..
ഓര്‍മ്മകളെയും ചിന്തകളെയും ഒഴിവാക്കാന്‍ നീ പറയാതെ പറഞ്ഞു.. പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു ഞാന്‍..
എങ്കിലും എനിക്ക് നിന്നെ കാത്തിരിക്കാതെ വയ്യ..
കാരണം എനിക്ക് നീ സുഹൃത്തായിരുന്നു, ഇന്നും ആണ്.. നാളെയുമതെ...

എന്നില്‍ നിന്നകലങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞത് നിന്റെ സന്തോഷമെങ്കില്‍ ആ സന്തോഷം തല്ലിക്കെടുത്താന്‍ ഞാന്‍ വരില്ലോരിക്കലും.. ഒരു വിളി കൊണ്ട് പോലും നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.. 

നീ കടന്നു വരാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഒരിക്കലും എന്റെ മനസ്സ് ഞാന്‍ അടച്ചു വച്ചിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രം അറിയുക.. എന്ന് നീ വന്നാലും അന്ന് നീയെനിക്കാരായിരുന്നോ അത് തന്നെ എന്നും..

വേര്‍പെടാനും വേര്‍പെടുത്താനും നിനക്കവകാശമുണ്ട്.. എങ്കിലും അറിയുക വെറുതെയെങ്കിലും, പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന ഓരോ സൌഹൃദവും കൊണ്ട് പോകുന്നത് ആത്മാവിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്.. നിനക്ക് പകരം വയ്ക്കാന്‍ നീ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.. ആരും ആര്‍ക്കും പകരമാവില്ല.. ആവാന്‍ കഴിയില്ല...

Monday, November 12, 2012

ഒരനിയത്തിക്കുട്ടിക്ക്....

എന്ത് പറ്റി നിനക്ക്... ഓര്‍മ്മകള്‍ നോവാണ്, ചിലതു ഓര്‍ത്തില്ലേലും നോവാണ്.. വിധി എന്നൊന്നുണ്ടോ.... അറിയില്ല.. എന്തോ, വിധി തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച ജീവിതങ്ങള്‍, എനിക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.. ഉണ്ടാവാം.. ഒരു പക്ഷെ ഞാനും ചിലപ്പോള്‍ വിധിയെന്ന് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു തളളാറുണ്ട്...
നല്ല ഓര്‍മകളെ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കുക.. എന്നാല്‍ ചിലതുണ്ട് മറക്കാനാവാത്തത്.. അറിയുക അതും നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ തന്നെയാണ്.. പക്ഷെ കാലഹരണപ്പെട്ടു പോയ്‌ എന്നൊരു വ്യത്യാസം മാത്രം... എത്ര ഗുണമുള്ളതാണെലും  വിലപിടിച്ചതാനെലും expiry date കഴിഞ്ഞ മരുന്ന് ഉപയോഗിക്കാന്‍ പാടില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞു കൂടെ.. നിനക്ക്..

തിരിച്ചു പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സ്നേഹിക്കുക.. അറിയുക എപ്പൊഴും സ്നേഹം നല്‍കുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ലഭിക്കുന്നതിനാണ് എല്ലാരും പ്രാധാന്യം നല്‍കുക.. നീ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലെന്നു നീ കരുതുന്നത് പോലെ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ നീ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്നോര്‍ത്ത് കണ്ണ് നിറയാന്‍ ഇടവരുത്താതിരിക്കുക..

നേടാതെയുള്ള നഷ്ടങ്ങള്‍.. അവയെ കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടേണ്ട.. കാരണം നേടാതെ തന്നെ നമ്മെ തേടി വന്നെങ്കില്‍ അത് നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നത് നമ്മുടെ തോന്നല്‍ മാത്രമാണ്..

എപ്പോഴാണ് നമ്മള്‍ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുക..? നമ്മള്‍ നമ്മുടെതല്ലാതായ് തീരുന്ന കാലത്ത്.. അതായത് നാം മറ്റാരുടെയോ ആയി തീരുന്ന സമയത്ത്.. അല്ലെ...? അതിനേക്കാള്‍ വലിയ നേട്ടം എന്തുണ്ട് ജീവിതത്തില്‍...!

ഓര്‍മ്മകളെ ഹൃദയത്തിന്റെ നാല് അറകളില്‍ സൂക്ഷിക്കുക... ഓരോ അറയുടെയും പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് അനുസരിച്ചു...

നാളെകള്‍ മനോഹരമാകാന്‍ ഇന്ന് ശുഭരാത്രി...

Thursday, October 11, 2012

ശുഭരാത്രി നേര്‍ന്നു.....

ഒരുനാള്‍ ശുഭരാത്രി നേര്‍ന്നു പോയി നീ
ഇതിലേ ഒരു പൂക്കിനാവായ് വന്ന നീ
ശ്രുതി നേര്‍ത്തു നേര്‍ത്തു മായും
ഋതുരാഗ ഗീതിപോലെ 
പറയൂ നീയെങ്ങുപോയി
(ഒരുനാള്‍)

ഗാനമായി വന്നു നീ, മൗനമായി മാഞ്ഞു നീ
മായുകില്ലെന്നോര്‍മ്മയില്‍...
ഗാനമായി വന്നു നീ, മൗനമായി മാഞ്ഞു നീ
ചൈത്രമാസനീലവാനം പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍ക്കവേ
പോവുകയോ നീയകലെ എന്‍റെയേക താരകേ
കാതരേ കരയുന്നതാരേ കാട്ടുമൈനപോല്‍
(ഒരുനാള്‍)

നീളുമെന്‍റെ യാത്രയില്‍ തോളുരുമ്മിയെന്നുമെന്‍ 
തോഴിയായി വന്നു നീ..... 
നീളുമെന്‍റെ യാത്രയില്‍ തോഴിയായി വന്നു നീ 
എന്നിലേക്കണഞ്ഞു നീയാം സ്നേഹസാന്ദ്രസൗരഭം
ആതിരതന്‍ പാതയിലേ പാല്‍നിലാവു മായവേ
കാതരേ കരയുന്നതാരേ കാട്ടുമൈനപോല്‍

ഒരുനാള്‍ ശുഭരാത്രി നേര്‍ന്നു പോയി നീ
ഇതിലേ ഒരു പൂക്കിനാവായ് വന്ന നീ
രജനീസുഗന്ധി പൂക്കും രമണീയ യാമമായി
പറയൂ നീയെങ്ങുപോയി... 
(ഒരുനാള്‍)




Friday, October 5, 2012

ഉണങ്ങാനൊരുങ്ങിയ മുറിവില്‍ നീ നല്‍കിയ നോവ്‌ (അതിനുമൊരു സുഖം.. സുഹൃത്തല്ലേ)

ചന്ദ്രഹൃദയം താനെയുരുകും സന്ധ്യയാണീ മുഖം
കാളിദാസന്‍ കൈവണങ്ങും കാവ്യമാണീ മുഖം
ജന്മപുണ്യം കൊണ്ടു ദൈവം തന്നതാണീ വരം
അക്ഷരങ്ങള്‍ കണ്ണുനീരായി പെയ്തതാണീ സ്വരം
ഏതു വര്‍ണ്ണം കൊണ്ടു ദേവി എഴുതണം നിന്‍ രൂപം
                                                         (ചന്ദ്രഹൃദയം താനെയുരുകും)

കണ്‍കളില്‍ കാരുണ്യ സാഗരം
വളയിട്ട കൈകളില്‍ പൊന്നാതിര
പൂങ്കവിള്‍ വിടരുന്ന താമര
പുലര്‍കാലകൗതുകം പൂപ്പുഞ്ചിരി
അഴകിന്‍റെ അഴകിന്നഴകെ അലിയുന്ന മൗനമേ (2)
ഏതു മഴവില്‍ത്തൂവലാല്‍ ഞാന്‍ എഴുതണം നിന്‍ രൂപം
                           
                           (ചന്ദ്രഹൃദയം താനെയുരുകും)

നൊമ്പരം കുളിരുള്ള നൊമ്പരം
ആത്മാവില്‍ ആയിരം തേനോര്‍മ്മകള്‍
കണ്ടു നാം അറിയാതെ കണ്ടു നാം
ഉരുകുന്ന ജീവതം കൈമാറുവാന്‍
നുകരാത്ത മധുരം തൂവും വിരഹാര്‍ദ്ര യാമമേ (2)
ഏതുമിഴിനീര്‍ക്കനവിനാല്‍ ഞാന്‍ പകരുമിന്നെന്‍ സ്നേഹം
                                                         (ചന്ദ്രഹൃദയം താനെയുരുകും)

*********************************************************************************

കടപ്പാട്: ഈ ഗാനമെന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ച കീയക്കുട്ടീ...
                   നിന്‍റെ മറുപടിക്ക് !!
                   പിന്നെ...
                   സിനിമ: സത്യം ശിവം സുന്ദരം
                    ആലാപനം: കെ. ജെ. യേശുദാസ്‌
*********************************************************************************








Wednesday, October 3, 2012

ക്ഷമിക്കുക സോദരീ.... ഇത് നിനക്കായി...

....വെയില്‍ നിറഞ്ഞ  എന്‍റെ വഴികളില്‍ ഞാനെന്നും തനിച്ച്, ഈ ഏകാന്തതയും എന്‍റെ സന്തോഷങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത് തന്നെ..... അത് കൊണ്ട് ഇനിയും നീ വേദനിക്കാതിരിക്കുക...

...... യാത്ര പറയാനിഷ്ടമല്ലെങ്കിലും, മഞ്ഞു വീണ വഴികളില്‍ നീ യാത്രയായ്ക്കൊള്‍ക....

.....മനോഹര വീഥികള്‍ നിനക്കായി ആശംസിക്കാന്‍ മാത്രമേ എനിക്കറിയൂ....


.....മുന്നില്‍ വിശാലമായ ലോകമുള്ളപ്പോള്‍ എനിക്ക് നിന്നെ തടയാനാവില്ല... ഞാന്‍ നിന്നോട് ചെയ്യുന്ന തെറ്റായി പോകുമത്...

 

....ഈ കടലോരം നിനക്ക് സ്വന്തമായുള്ളപ്പോള്‍, അവിടെ നിന്‍റെ കണ്ണീരുപ്പ് കൂടി കലരാതിരിക്കാന്‍... എനിക്ക് നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതിരുന്നെ മതിയാകൂ... യാത്രപറയാതെ പോവുക...
..........നീ നല്‍കിയ സ്നേഹത്തിനും, ശ്രദ്ധയ്ക്കും, ഉപദേശത്തിനും, നിര്‍ദേശത്തിനും പകരമാവില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും.... ഔപചാരികത നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ലെന്ന വിശ്വാസത്തില്‍.... ഹൃദയപൂര്‍വ്വം പറയട്ടെ ഞാന്‍ നിനക്കായി ഒരായിരം നന്ദി.....